خردمندی نیابی شادمانه

“ جاوید شبی باید و خوش مهتابی
تا با تو غمی بگویم از هر بابی

— مولانا

“ علاج درد مشتاقان طبیب عام نشناسد
مگر لیلی کند درمان غمِ مجنونِ شیدا را

— سعدی

“ مرا دشمن چه می‌داری؟ که نیک‌ات دوست‌ می‌دارم
مرا چون یار می‌دانی، چرا اغیار می‌داری؟

— عراقی

پا وامکش از کارِ ما

در گل بمانده پای دل، جان می‌دهم چه جای دل

وز آتش سودای دل، ای وای دل ای وای ما

مولانا / سراج و شجریان هم خوانده‌اند

“

نیست مرا کار و دکان، هستم بی‌کار جهان
زانکه ندانم جزِ تو کار‌گزاری صنما

جسم مرا خاک کنی، خاک مرا پاک کنی
باز مرا نقش کنی، ماه عذاری صنما

فلسفی این هستیِ من، عارف تو مستیِ من
خوبیِ این، زشتیِ آن، هم تو نگاری صنما

— مولانا

“ گر بگویم که مرا با تو سروکاری نیست
در و دیوار گواهی بدهد کاری هست

—

کاریِ دوّم: کاری / که آری

سعدی

“

هر چند به بر گیری، او را نبود سیری
دانی به چه بنشیند؟ این بار به آمیزش

کاری که کند بنده، تقدیر زند خنده
کای خفته بجو آخر این کار به آمیزش

— مولانا

چرخ پنداری نمی‌داند که مهمانم تویی؟

آن که می‌جوید به هر شامی سر زلفت منم
وان که می‌خواهد به هر صبحی پریشانم تویی

آن که آسان می‌سپارد جان به دیدارت منم
آن که مشکل می‌پسندد کار آسانم تویی

آن که می‌گرید به یاد لعل خندانت منم
آن که می‌خندد به کار چشم گریانم تویی

فروغیِ بسطامی

“ آفرین عشق که در کشور دل فاتح گشت
تاخت در هردو جهان همت شاهانه‌ی ما

— مرحوم مهدی الهی‌ قمشه‌ای

“

پی خون‌ریزی عشاق نکوشی؟ کوشی
سپه غم‌زه خون‌خوار نداری؟ داری

جام می از کف اغیار ننوشی؟ نوشی
سر خون‌خواریم ای یار نداری؟ داری

— فروغیِ بسطامی

“

بر در می‌خانه رفتن کار یک‌رنگان بود
خودفروشان را به کوی می‌فروشان راه نیست

بنده‌ی پیر خراباتم که لطفش دایم است
ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

— حافظ

“ بشكست اگر دل من به‌فدای چشم مستت
سر خمّ می سلامت شكند اگر سبویی

— فصیح‌الزمان شیرازی (رضوانی)

“ گفتم این بنده نه در عشق گرو کرد دلی؟
گفت دل‌بر که بلی کرد ولی زود نکرد
گرچه آن لعل لبت عیسی رنجوران‌ست
دل رنجور مرا چاره به‌بود نکرد
هین خمش باش که گنجی‌ست غم یار ولیک
وصف آن گنج جز این روی زراندود نکرد

— مولانا

“ به خنده گفت که حافظ غلام طبع توام
ببین که تا به چه حدم همی‌کند تحمیق

— همه‌ می‌گن

“ گرچه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم
که نهانش نظری با من دل‌سوخته بود
گفت و خوش گفت: برو خرقه بسوزان حافظ
یا رب این قلب‌شناسی ز که آموخته بود

— من